Welkom op mijn Magic Blog. Hier vind je kleuren, korte verhalen, gedichten en hersenspinsels. Ik hoop dat je inspiratie vindt in mijn teksten om je eigen magie te creëren.

Oranje

Oranje bestaat uit Rood en Geel. Waar Rood agressief is, toont Oranje sympathie. Dankzij Geel heeft Oranje haar impulsiviteit onder controle.

Oranje is avontuurlijk in de zin dat ze vraagt om barrières te doorbreken en het vermogen om vrij te zijn te verkennen. Hoe vrij ben jij? Hoe vrij wil je zijn? Handel je daar ook naar? Oranje activeert de moed om met (hernieuwd) enthousiasme te reflecteren; levenslessen op te nemen en te verwerken.

Uiteindelijk biedt Oranje ondersteuning bij het loslaten van wat we niet nodig hebben en datgene oppakken waarmee we verder kunnen gaan.

Lees meer »

Regenboog

De Regenboog, een duidelijke boodschap van het orakel. Hoe je week er ook uitziet, zorg ervoor dat je tussendoor wat speelse momenten voor jezelf plant.

Een Regenboog is een samensmelting van vele kleuren, waardoor het een krachtige en innovatieve energie heeft om mee te werken. De combinatie van de kleuren zorgt ervoor dat je lichter wordt, je vrolijker en levendiger voelt. Maar ook het volgende, en ik vraag je om hier ruimdenkend over te zijn.

Het opent het mystieke rijk en verbindt je met engelen, feeën en eenhoorns. Laten we luisteren wat zij te zeggen hebben …

Lees meer »

Chocolade

Chocolade is een mix van bruin en zwart dat ons met de aarde verbindt, gezonde grenzen schept en persoonlijke rituelen stimuleert.

Grenzen aangeven blijft een uitdaging. Dagelijks net dat beetje over onze grenzen gaan, want wat maakt het ook uit. Toch? Hoeven wij ons niet te verantwoorden of uit te leggen waarom we iets niet willen doen. De ander ook blij. Snel opgelost. Zit eens even stil (dat vraag ik wel vaak, maar het is nodig) en tel het aantal keren dat je net over je grens bent gegaan in de afgelopen week … en dan te bedenken dat we dit bijna ons hele leven waarschijnlijk al doen.

Zijn we dan wel onszelf?

Lees meer »

Zwart

Een kleur waar ik altijd gemengde gevoelens bij heb en waar ik eigenlijk niet prettig vind om lang bij stil te staan. Dus dat ga ik jullie ook niet vragen. 

Het is een bijzondere kleur omdat het niet door iedereen als kleur wordt gezien, maar meer geassocieerd wordt met gevoelens en emoties. Enerzijds is het een weerspiegeling van onze schaduwkant. Een donkere kant die ieder van ons heeft. Als we niet oppassen, kan dit ons in een neerwaartse (negatieve) spiraal slepen. Onze opvoeding, zelfontwikkeling, normen en waarden kunnen ons hiertegen beschermen. Aan de andere kant staat Zwart voor kracht en terugtrekking. Een toegangspoort tot nieuwe ervaringen en een test van onze vastberadenheid. Veel mensen ervaren de donkere nacht van de ziel om wijsheid te verwerven.

Zwart laat het oude los, zodat we het nieuwe kunnen verwelkomen.

Lees meer »

Turkoois

Turkoois staat voor creativiteit op hoog niveau in alle vormen. Deze kleur zegt dat het tijd is om je creatieve vaardigheden onvoorwaardelijk en grenzeloos te ontdekken, ontwikkelen en implementeren.

Kies één handeling uit je dagelijkse activiteiten (op het werk, thuis, met vrienden en/of familie) en geef daar jouw unieke creatieve draai aan. Subtiel. Heeft het een andere uitkomst dan normaal? Wat doet het met je? Merkt je omgeving het? Hoe reageren de mensen om je heen?

De boodschap van Turkoois is om je dagelijkse routine te onderbreken met een creatieve twist. Het doel van de kleur Turkoois is dat jij beseft dat creativiteit een onderdeel is van je leven en geen luxe tijdverdrijf.

Het hoeft niet ingewikkeld te zijn. Kleine veranderingen in je eigen tempo hebben op de langere termijn een groter effect. Je houdt het langer vol en op een gegeven moment wordt die actie een onderdeel van je dag.

Zo houd je controle over jezelf in plaats van dat je de dag op de automatische piloot doormaakt. Probeer een moment op een dag te handelen vanuit je essentie in plaats van vanuit je ego.

Lees meer »

Marineblauw

Jippie, we gaan denken! Nou… ik weet niet hoe het met jou zit, maar mijn hoofd is meestal een plek waar mijn angsten en onzekerheden zijn. Maar het helpt ons ook om los van onze emoties te denken en de verlangens van ons hart concreet te maken. Hiervoor is discipline nodig en Marineblauw gaat ons hierbij helpen.

Deze kleur is gehecht aan de waarheid en aarzelt niet om ons een spiegel voor te houden. Diep van binnen weten we wat de echte reden is waarom we iets uitstellen, maar om onszelf een goed gevoel te geven, bedenken we redelijke smoesjes om eruit te komen.

Hoe groot is jouw stapel to-do’s met “lange termijnplannen”? En hoe lang zitten deze plannen al in de pijplijn?

Lees meer »

De Laurier

De sporen van zijn rijke parfum dwingen mijom uit diepe dalen te klimmenZijn wintergroene pracht ontwaakt in mijeen verlangen naar goddelijke extaseFerm staat hij voor mij met zijn gelukzalige energieZijn dampen vervagen de wereld om mij heenVerleid door zijn poëtische gefluisterVerdwaal ik in de labyrint van zijn bladerenzoekend naar mijn waarheid

Lees meer »

Beltane

Echo’s van de natuurgeesten nodigen uitVoor de vreugdedansen met de elfenOngetemd vuur van verlangenSlechts gekleed in licht en warmteMijn hart maakt een sprongetjeVerrassende kusjes op mijn huid van de Groene ManHet ritselen van de bladerenBomen buigen naar elkaar toeEen muur van Goudenregens om mij heenVereeuwigd door het rood lint

Lees meer »

Het driekleurige Viooltje

Met het orakel van de drie viooltjeKan ik de wereld aanZachtjes vraag ik de wind om antwoordenVia de drie-eenheidDrijvend in helder water, in een bronzen kanOntluikt de magie van de tricolor zich als een kompasPaars vraagt om vertrouwenGeel staat bij in levenslessenWit beschermt in de diepteHet eigenwijze viooltje leidt mijMijn lot tegemoet, in zonneschijn

Lees meer »

Sporen bij het meer

Voordat Marcel het pad oprijdt, kijkt hij nog één keer goed in zijn achteruitkijkspiegel om er zeker van te zijn dat hij alleen op de weg is. Het pad naar de bossen is verstopt. Velen weten waarschijnlijk niet eens dat het bestaat. Hij dimt zijn autolichten en rijdt dieper de wildernis in, totdat hij niet verder kan met zijn auto.

Marcel zet de motor af. Hij komt hier al jaren en kent de omgeving als geen ander. Ondanks dat hij weet dat er niemand anders hier kan zijn, kijkt hij toch even rond voordat hij uitstapt. Uit de achterbak haalt hij de grote outdoor sporttas en sleept deze naar het meer. Hij voelt de tas zwaarder worden. Aan het meer bevindt zich een kleine houten steiger. Marcel loopt over de steiger tot het eind en aan de rand zet hij de tas voor zijn voeten neer. Hij kijkt over het meer heen.

Lees meer »

RAF: het ontstaansverhaal

Er was eens …

Een Alchemist met haar zo rood als vuur, die met haar licht warmte verspreidde in het hart van elk kind dat op haar pad kwam. Haar naam was Roos. Zij woonde in een burcht die gebouwd was met bronzen stenen. De daken en koepels waren gemaakt van gouden marmer. Verschillende kleuren sierden de ramen. De grote ingangspoort was bedekt met klimop van blauwe, roze en witte bloemen. De burcht van Roos werd bewaakt door ondeugende elfen. Nu denken jullie vast: waarom moest de burcht worden bewaakt? Roos wilde een veilige plek voor haar bezoekers. Zij ontving namelijk elke dag hele belangrijke gasten: kinderen van over de hele wereld.

Deze kinderen kwamen naar de burcht met hun zware rugzakken gevuld met twijfels, onzekerheden, angst en pijn. Bij Roos mochten zij voelen. De kinderen leerden dat het ok was om te dromen. Zij leerden dat het juist goed was om fouten te maken, want daar leer je juist van. En het belangrijkste: zij ontdekten dat zij perfect waren zoals zij ZIJN. Toen de kinderen klaar waren om de wereld te versieren met al het mooie dat zij hadden geleerd, gingen zij terug naar huis met hun rugzakken. Alleen nu waren deze gevuld met de schatten van de Alchemist: vleugels om te vliegen (lucht); een strijdend hart om stormen te trotseren (water); een licht om de weg te wijzen (vuur); een sterke wil om als leider zich staande te houden (aarde).

Elke dag stond Roos klaar bij de poort om de kinderen te verwelkomen en hun kleine lichaampjes te omarmen die gebukt gingen onder de druk van de regels van de wereld. En wanneer haar leerlingen door de grote poort naar buiten liepen, keek zij met trots naar hun rechte schouders en gezichten die omhoog keken. Toch voelde Roos zich soms verdrietig als ze aan de kinderen dacht die niet naar de burcht konden komen. Wie zorgde er voor hen? Het liet haar niet los en zij besloot deze kinderen zelf te bezoeken. Roos pakte haar grote fluwelen groene buidel met gouden koordjes en vulde die met de nodige magische spullen. In het venster van haar slaapkamerraam stond haar favoriete bloem, een weelderige witte roos. Zij schoof deze opzij en zette twee bloempotten ernaast. Toen de elfen vroegen waarom zij dit had gedaan, zei Roos: “Wanneer ik terugkom, ben ik niet alleen.”

Lees meer »

De Kolibrie

Als jij openstaat voor de wonderen in de wereld, hoef jij niet naar avonturen te zoeken. Die komen vanzelf op jouw pad. Jij omarmt deze nieuwe uitdagingen en zit vol met inspiratie hoe jij het mooi kan maken. Dan ineens neemt jouw ego het over en vult jouw hart met angst. Ik heb nog een lange weg te gaan; is het al die moeite waard; wat als ik er nooit kom; telkens het gevoel hebben dat jij opnieuw moet beginnen. Deze hersenspinsels nemen de overhand en jij dreigt weg te glijden in een neerwaartse spiraal.

Op dit soort momenten denk ik altijd aan één van de vele mooie verhalen van mijn moeder. Het verhaal van de kolibrie. Een kleine vogel die grote afstanden aflegt om zich te voeden met de zoete nectar. Ik herinner me een zomerse dag toen ik rondjes draaide en fantaseerde dat ik een kolibrie was, gekleed in een donkergroene jurk met rode bloemen in mijn vlecht. Terwijl mijn moeder de avonturen van dit dappere wezentje vertelde.

Alleen en hulpeloos, maar toch onbevreesd ging hij op spannende zoektochten naar verre continenten. Mijn moeder nam mijn gezicht in haar handen en zei: als je zoetigheid wilt, moet het gefladder van je vleugels muziek creëren voor de bloemen.

 

Lees meer »

Doe het lekker zelf

Diversiteit is voor mij een jeukwoord. Tijdens een etentje wordt mij uit het niets gevraagd wat ik vind van het gebrek aan diversiteit in de kunst- en entertainment wereld. Daar zit ik dan. Sowieso moet je mij niets vragen terwijl ik aan het eten ben, want mijn reactievermogen is dan op zeer laag niveau. Bovendien stoor ik me er ook nog eens aan dat mijn mening wordt gevraagd over een onderwerp waar ik helemaal niet mee bezig ben. Waarom moet ik daar iets van vinden? Na veel eromheen draaien, kwam het erop neer dat ik van de ondervertegenwoordiging van bepaalde etniciteiten in boeken en films toch last zou moeten hebben, omdat ik daar ook tot behoor. Geweldig. Hoe moet ik nu reageren tegenover iemand die mij in een hoekje duwt van minderheden die bevestiging van andere nodig hebben voor hun bestaansrecht. Het vervelende is dat ik ook nog eens te maken heb met mensen die al op voorhand denken te weten hoe ik me erover voel of nog erger, hoe ik me moet voelen. Verwarde blikken kijken mijn kant op, wanneer ik zeg dat het mij niets uitmaakt. Dan heb ik het niet alleen over de kleurlingen - ik weet even niet zo goed welke politiek correcte term anno 2024 is goedgekeurd - maar ook blanken (of wit?) die meeleven met de “minderbedeelden” onder ons. Oké. Dit moet snel, zodat ik verder kan genieten van mijn eten.

Lees meer »

Ikigai met kleurentwist

In augustus 2023 las ik het boek Ikigai: het Japans geheim van een lang en gelukkig leven door Héctor Garcia. Sindsdien ben ik bezig geweest om de Ikigai te vertalen in kleuren. Acht maanden heb ik op mezelf geëxperimenteerd hoe ik deze methode in combinatie met kleuren in praktijk kan brengen.Deze ontdekkingsreis bracht me in de natuur. En uiteindelijk heeft dit geresulteerd in het feit dat ik de vier componenten van Ikigai kan activeren met 110 natuur kleuren.

Lees meer »

Taal is een collectieve verantwoordelijkheid

We zien continue berichtgevingen over taalachterstand bij jongeren. In 2022 is de noodklok hieromtrent geluid (Stichting Lezen en Schrijven, 2024). Nu ik zelf een paar maanden voor de klas heb gestaan begrijp ik ook waarom; scholen doen wat ze kunnen met de tijd, faciliteiten en mankracht die ze hebben. Scholen kunnen dit probleem niet alleen oplossen.Vaak wordt gezegd dat het thuisfront in actie moet komen om de taalkennis van kinderen structureel op peil te houden. Los van alle filosofieën en meningen die we hebben over het ouderschap, blijft de werkelijkheid bestaan dat niet elke thuisbasis stabiel en stevig is. Ook de huidige economische omstandigheden betekenen dat niet alle ouders de tijd hebben om actief bij te dragen aan de taalontwikkeling van hun kinderen. We blijven hangen in het probleemgericht denken en inmiddels hebben we alle redenen wel gehoord, maar wanneer gaan we concreet aan de slag met de oplossingsgerichte aanpak.

Lees meer »